“Bildiğim tek bir şey vardı. Artık yalnızdım...”
Cesera Pavese serisine "Yoldaş" romanıyla başladım. Öncelikle Tezer Özlü öyle bir ilah gibi bahsediyordu ki Pavese'den, o gazla ve heyecanla başladım, yani beklentim çok büyüktü.
Belki de burada hata yaptım.
Hiç ama hiç açmadı beni. Ana karakter avare bir müzisyen, gitar çalıyor ama nedense bunu para kazanmak için kullanmamak için de ısrar ediyor. Arkadaşı Amelio'nun motosiklet kazasıyla kalçasını kırmasıyla biraz sarsılıyor. Sakat kaldığı için çoğu zaman empati kurduğunu görüyoruz. Kızlar oluyor hayatında ama hep bir mesafeli duruyor karakterimiz.
Üstünkörü iş aramalarıyla ilk bölüm öyle böyle geçiyor. Sonra Roma'ya yolculuk yapıyor karakterimiz: Burada ona eşlik eden iki arkadaşı var, kitabın sonuna kadar da bu üçlü devam ediyor. Kitabın adı olan "Yoldaş" lık kısmı biraz burada görülüyor. Daha fazla kitap okuyor, ortamlarda söz hakkı alıyor vs. ama karakterin hep sığ kalıyor, ne yapmak istediğini açıkçası kestiremedim :)
Bakalım, diğer kitapları beni nasıl karşılayacak.
2/5

Yorumlar
Yorum Gönder