Tamamlanamayan bir roman, ne acı. Hani derler ya bir insan vefat etmeden önce aniden memleketine ya da görmek istediği bir yere gider; öldükten sonra derler ki toprak çekti, bu da biraz böyle olmuş. Hüzünlüydü. Yazarın sonradan bulunan notları arasında çoğu zaman "kitabı galiba bitiremeyeceğim" dediği de gözleniyor. nitekim yazar 18 Haziran 2010 tarihinde hayatını kaybediyor.
Neden bir silah fabrikasında işçi grevi olmaz?
yazar bu soruyu soruyor kendisine ve karakteriyle bu sorunun cevabını arıyor. Çalıştığı silah fabrikasının geçmişini irdeliyor. Tabi romanın yarım kalmasından dolayı o örgü tam olarak oturtulmuyor ama aslında savaşı ve insanlığı çok güzel betimliyor Saramago:
"Dünya kurulalı beri silahlar vardı ve bu yüzden daha fazla insan ölüyor değildi,sadece ölmesi gerekenler ölüyordu, asla daha fazlası değil."
Kitabın sonunda yer alan "Artur Paz Semedo'yu Ben de Tanıdım" bölümü zaten şahane. Bu bölümde kartallerden silah kaçakçılarından üzeri kapalı değinerek mükemmel benzetmeler yapılıyor.
"Dolunay vaktiydi; canlı cansız her şey esrarengiz vahiyler fısıldadığından dünyayı bir hayal mahsulüne dönüştüren, ama herkesin kendi vahyini söylediği, hiçbiri birbiriyle örtüşmeyen bu vahiyleri anlayamadığımız ve kısmi bilginin, asla kesin olarak bilememenin kaygısını çektiğimiz zamanlardı."

Yorumlar
Yorum Gönder